تبلیغات
PersianNewSoccer - مطالب دگردیسی تاكتیكی

PersianNewSoccer

فوتبال ایرانی را در این وبلاگ تجربه کنید

پنجشنبه 27 فروردین 1388

قسمت چهارم؛ تراپاتونی

نویسنده: Ali Keshvari   طبقه بندی: دگردیسی تاكتیكی، 

او را از سال‌ها پیش با آن سوت‌های دو دستی معروفش می‌شناسند. جیووانی تراپاتونی، مربی تند مزاج ایتالیایی طی سی و چند سال گذشته تیم‌های بزرگی را رهبری كرده و با آنها به موفقیت‌های فراوانی هم دست یافته است. تراپ حالا در تیم ملی ایرلند جنوبی كار می‌كند و اندیشه‌های تاكتیكی‌اش را در این كشور بریتانیایی پیاده می‌سازد.
1974؛ میلان
در آوریل 1974 بود كه چزاره مالدینی از میلان رفت و جایش را به تراپاتونی داد. او در همان سال، میلانی‌ها را به فینال رقابت‌های جام در جام اروپا رساند ولی در آنجا مغلوب ماگدبورگ شد. سیستم دفاع 10 نفره تیم او در آن زمان زبانزد عام و خاص بود. میلان تراپاتونی با شیوه2-4-4 بازی می‌كرد و بازیكنان بزرگی چون جیانی ریورا و آنجلو آنكوئیلتی داشت كه از اركان این تیم بودند. یك 2-4-4 سنتی با نشانه‌های ویژه كاتاناچیو معروف ایتالیایی است.
1983؛ یوونتوس
چند سالی از حضور تراپ در میلان گذشته بود كه او مسوول فنی یوونتوس شد. آنها را به فینال باشگاه‌های اروپا رساند ولی در یك بازی تاریخی به هامبورگی‌ باخت كه كوین‌ كیگان ستاره را در اختیار داشت. یوونتوسی كه تراپاتونی درست كرده بود، تیمی بود براساس شیوه سنتی دفاع ایتالیایی‌ها (كاتاناچیو) كه البته این سیستم سنتی را به نوع مدرنش تبدیل كرده بود؛ یك سیستم چهار دفاعه كه گتانو شیره‌آی بزرگ رهبرش بود. آنها 2-2-2-4 بازی می‌كردند؛ سیستم عجیبی با چهار لایه مختلف كه در زمان مقتضی به شدت دفاعی می‌شد و بعدش هم به یك سیستم تهاجمی تغییر چهره می‌‌داد.
1989؛ اینتر
فصل 89-1988 برای اینتر‌میلان فصلی جاودانه بود. تراپ با حضورش در تیم آبی و سیاه میلان، آنها را به چنان تیم هجومی و بیرحمی تبدیل كرد كه همه چیز را در راه رسیدن به قهرمانی كالچو زیر پایشان له كردند. سیستمی كه تراپ برای اینتر در این فصل انتخاب كرده بود 3-3-4 پیشرفته‌‌ای بود كه عناصر تهاجمی فراوانی داشت. آندره آماندورلینی، ریكاردو فری، جوزپه برگومی و اندی برمه عناصر دفاعی این سیستم بودند. لوتار ماتیوس و نیكلا برتی هم هافبك‌های زهردار این تیم به حساب می‌آمدند و سه مهاجم تیمشان را در خط حمله حمایت می‌كردند.
1997؛ بایرن مونیخ
تراپاتونی در سال 1996 به بایرن مونیخ رفت. سیستم 2-1-4-3 را برگزید و انقلابی بزرگ در اف.سی. هالیوود برپا كرد. تیمی منضبط و تاكتیك‌پذیر كه به شدت هر دو عنصر دفاع و تهاجمی را به انجام می‌رساند. این بار لوتار ماتیوس در نقش یك لیبرو در مركز دفاع بایرن حاضر بود. كریستین زیگه و مهمت شول هم هافبك‌های كناری مونیخی‌ها بودند كه بیشتر وظایف تهاجمی داشتند تا تدافعی. ماریو با سلر هم نقطه اتكای تیم در خط هافبك و عامل ارتباط این خط با یورگن كلینزمان و ریزیتلی در خط حمله به شمار می‌آمد. انعطاف‌پذیری این سیستم بسیار بالا بود و در زمان‌های حساس، سه دفاع این تیم توسط یك یا دو نفر از هافبك‌های مركزی حمایت می‌شدند و از تیم تهاجمی به تدافعی تغییر سیستم می‌دادند.
2004؛ تیم ملی ایتالیا
تراپ دو سال در فیورنتینا كار كرد و در این تیم ایتالیایی هم سیستم‌های 3-4-3 و 2-4-4 و 2-1-4-3 را به كار گرفت. سپس در سال 2000 سرمربی تیم ملی ایتالیا شد و برای آتزوری سیستم 1-3-2-4 را برگزید. زامبروتا و پانوچی در دفاع كناری، نستا و كاناوارو در دفاع میانی، پروتا و زانتی به عنوان هافبك‌های دفاعی، دل‌پیرو، توتی و كامورانزی در خط میانی و ویری در خط حمله، عناصری بودند كه تراپ را در جام‌های جهانی 2002 و یورو 2004 همراهی كردند ولی این سیستم تقریبا محافظه‌كارانه كه میل تهاجمی‌اش كمتر از سیستم‌های دیگری بود كه تراپ با آنها كار كرده بود نتوانست به توفیق چندانی برسد. تعویض‌های نه چندان مناسب و ناكارآمدی سیستم به پاشنه آشیل تراپ تبدیل شد و موجبات اخراج او را فراهم كرد تا پیرمرد ماجرای جدیدی را با ایرلند جنوبی (از سال 2008)‌ آغاز كند.

سه شنبه 25 فروردین 1388

قسمت سوم ؛ خوزه مورینیو

نویسنده: Ali Keshvari   طبقه بندی: دگردیسی تاكتیكی، 

دیگر كمتر كسی است كه فوتبال را ببیند و او را نشناسد. مربی جوانی كه تنها طی هشت سال مربیگری، حالا از مطرح‌ترین و البته گرانترین مربیان فوتبال جهان است و شیوه‌های ابداعی‌اش در تحت فشار قرار دادن مربیان و بازیكنان حریف هم زبانزد همه. تحول تاكتیكی و سیستماتیك مورینیو را بخوانید:
2000؛ بنفیكا
خوزه مورینیو در سال 2000 اولین شغلش به عنوان سرمربی را در بنفیكا تجربه كرد. او آن سال بعد از یك دوره دستیاری سربابی رابسون در بارسا به پرتغال رفت و آنجا با استفاده از سیستم 1-4-1-4 طی 9 دیدار اول فصل نتایج خوبی گرفت كه بهترینش برد سه بر صفر در داربی لیسبون و مقابل اسپورتینگ بود. البته بعد از بازی نهم، او با مدیران باشگاه اختلاف پیدا كرد و از لیسبون رفت. نكته جالب توجه در سیستم 1-4-1-4 مورینیو در بنفیكا، حضور ون هایدونگ هلندی در نوك حمله و بهره‌گیری از كمك‌های صبری و پوبورسكی برای توپ رساندن به او بود.
2001؛ لیریا
خوزه در ژانویه 2001 به تیم «یونیائو لیریا» رفت و با اتخاذ سیستم 2-4-4 خطی در آن تیم، مقام پنجم لیگ پرتغال را به این باشگاه نه چندان مطرح ارزانی داشت. سه عنصر تاثیرگذار تیم مورینیو در آن سال، نونو والنته (دفاع)، تیاگو (هافبك دفاعی) و درلی (مهاجم) بودند كه سال 2002 به همراه خوزه به پورتو كوچ كردند.
2004؛ پورتو
مورینیو با رویكردی نوآورانه به پورتو رفت. آنها را قهرمان لیگ پرتغال كرد و سیستم 2-4-4 نوین را با محوریت دفاع خطی در این تیم پیاده كرد. او سپس در لیگ قهرمانان اروپا در سال 2004 دست به كاری بزرگ زد و به فینال رسید. آنجا بود كه با محافظه كاری هر چه تمامتر، سیستم 2-1-3-4 را مقابل موناكو اتخاذ كرد. پدرومندس، كاشتینیا و مانیش سه هافبك دفاعی او بودند و دكو با نقشی پررنگ كه شعاع حركتی‌اش به هر دو سوی جلو و عقب میدان بود، جلوی این سه هافبك بازی می‌كرد. خوزه كه سال قبلش در فینال یوفا در برابر سلتیك با دو هافبك دفاعی (كاشتینیا و مانیش)، دو مهاجم – هافبك (كاپوچو و آلینیچف) و یك تك مهاجم كلاسیك (درلی) به میدان رفت و قهرمان شد، در فینال لیگ قهرمانان هم با سیستم 2-1-3-4 موفق بود و لیگ قهرمانان را هم به پورتو برد.
2006؛ چلسی
مهمترین دستاورد قهرمانی پورتو در لیگ قهرمانان اروپا، حضور آقای ویژه در لیگ برتر جزیره و استفاده‌اش از سرمایه بی‌پایان رومن آبراموویچ بود. او به چلسی رفت و چلسی را بعد از سال‌ها قهرمان لیگ برتر كرد. جان‌تری، فرانك لمپارد و دیدیه دروگبا اركان سه خط اصلی چلسی مورینیو بودند. آنها در سال 2006 به دومین قهرمانی پیاپی خود در لیگ برتر دست یافتند. سیستم پایه آنها در آن سال باز هم 1-4-1-4 بود. كلود ماكه‌له‌له در این سیستم، نقطه اتكای تیم و مركز ثقل چلسی بود. اسین ولمپارد جلوی او بازی می‌كردند، آرین روبن و جوكول هم كناره‌های زمین را پوشش می‌دادند. جان تری، گالاس، دل هورنو و فریرا دفاع آبی‌ها بودند و دروگبا هم تك مهاجم آنها بود. البته همین سیستم به راحتی در زمان حمله یا در بازی‌های خاص به 3-3-4 تبدیل می‌شد كه در آن جوكول، آرین روبن و شان رایت فیلیپس نقش خط حمله را بازی می‌كردند.
2008 ؛ اینتر
مورینیو آدم عجیبی است. با آبراموویچ حرفش می‌شود. لندن را ترك می‌كند. پرتغالی‌ها التماسش می‌كنند تا سرمربی آنها در یورو 2008 شود ولی او به هیچكس محل نمی‌گذارد و می‌رود ماهیگیری می‌كند! یكسال می‌گذرد و صدای او در می‌آید: «می‌خواهم دوباره برگردم» همه گوش تیز كرده‌اند. مدیر‌های پولدار دست به كار می‌شوند و مورینیو سر از اینتر در می‌آورد. حضور او در اینتر با اصلاحات فراوانی همراه است. آدریانو تك مهاجم او است. زلاتان پشت سرش حركت می‌كند. فیگو و مانسینی (كه از رم آمده) كنار ایبرا هستند. استبان كامبیاسو یكی از‌هافبك‌های دفاعی است ولی نفر بعدی خاویر زانتی است. عجیب‌ترین حركت خوزه در اینتر همین است. او خاویر زانتی، كاپیتان اینتر را كه سال‌ها در دفاع كناری بازی كرده به یكی از‌هافبك‌های دفاعی‌اش تبدیل می‌كند و چهار دفاع خطی‌اش را با تركیب مكسول، چیوو،‌ ساموئل و مایكون می‌چیند. فعلا كه این سیستم جواب داده است. موراتی از او حمایت می‌كند. اینتر جواب تغییرات و اصلاحات را می‌دهد و خوزه قول داده كه سری A را به جایگاه اصلی‌اش باز می‌گرداند. او برای این كار، 1-3-2-4 را انتخاب كرده است. سیستمی كه هم برای دفاع خوب است،‌ هم انعطاف لازم برای تبدیل شدن به 3-3-4 هجومی را دارد.

سه شنبه 25 فروردین 1388

قسمت دوم؛ اریكسون

نویسنده: Ali Keshvari   طبقه بندی: دگردیسی تاكتیكی، 

اسون گوران اریكسون از آن دسته بازیكنانی بود كه مصدومیت اجازه ادامه فوتبال را از او گرفت و او را روی نیمكت داغ مربیان نشاند. او از سال 1982 تا همین امسال تیم‌های فراوانی را هدایت كرد و البته تغییر سیستم‌های فراوانی هم داشت.
1982؛ گوتبورگ سوئد
سرمربی جوان، گوتبورگ را با سیستم 3-3-4 به مصاف حریفان می‌فرستاد. او یكی از نخستین مربیان سوئدی بود كه تحت تاثیر فوتبال انگلیس قرار گرفت و سیستم دفاع منطقه‌ای را در تیم‌هایش استفاده می‌كرد. در تیم گوتبورگ 1982، گلن استرومبرگ به عنوان هافبك میانی تیم، نقش محوری داشت و در موفقیت‌های مربی‌اش به شدت به چشم می‌آمد.
1990؛ بنفیكا
وقتی آقای سوئدی در سال 1989 به پرتغال رفت، چنان تحولی در بنفیكا انجام داد كه این تیم را به عنوان قهرمان لیگ و جام حذفی راهی رقابت‌های اروپایی كرد. آنها در سال 1990 به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسیدند ولی در فینال مغلوب میلان شدند. بنفیكا با سیستم2-4-4 بازی می‌كرد و یك هافبك بزرگ و توانای سوئدی به نام یوناس ترن و مهاجمی به نام متس ماگنوسون كه از سوئد آورده بود، او را در رسیدن به قهرمانی‌های بنفیكا یاری می‌كردند.
2000؛ لاتزیو
حضور اریكسون در لاتزیو انقلابی در این تیم پایتخت ایتالیا به وجود آورد. هزینه‌های سرسام‌آور و خریدهایی در حدود 70 میلیون پوند در آن سال‌ها باعث شد كه لاتزیو در سال 99 به قهرمانی جام جام‌‌داران اروپا و در سال 2000 به قهرمانی سری A برسد. سیستم لاتزیو در آن دو فصل، 1-1-4-4 بود و ستاره‌هایی چون خوآن سباستین ورون در خط هافبك، سینیسا میهایلوویچ در دفاع مركزی و روبرتو مانچینی و مارچلو سالاس به عنوان دو مهاجم كه اولی بیشتر نقش هافبك هجومی را داشت و دومی مهاجم كلاسیك، نقشی محوری در سیستم این تیم داشتند.
2006؛ تیم ملی انگلیس
اولین مربی خارجی تاریخ تیم ملی انگلیس،‌ با این تیم روزهای تلخ و شیرینی را تجربه كرد. او با جزیره‌نشین‌ها در سپتامبر 2001 توانست آلمان را پنج بر یك له كند ولی عدم موفقیت انگلیس در سه جام معتبر (جام جهانی 2002، یورو 2004 و جام جهانی 2006)‌كه هر سه هم در مرحله یك چهارم نهایی حادث شد، موجب اوج‌گیری انتقادات از مرد یخی شد. او با انگلیس در جام جهانی 2006، سیستم2-4-4 نوین را پیاده كرد. ریوفردیناند و جان‌تری به عنوان مدافعین مركزی، بكام، جرارد، لمپارد و اشلی‌كول به عنوان كمربند میانی و رونی و اوون در خط حمله از كلیدی‌ترین بازیكنان او بودند ولی خیلی‌ها معتقدند او هرگز نتوانست فوتبال جزیره را كه سال‌هاست بیمار شده درمان كند.
2008؛ تیم ملی مكزیك
وقتی اریكسون را از انگلیس بیرون انداختند، او به منچسترسیتی رفت ولی آنجا هم موفق نبود تا اینكه تیم ملی مكزیك را به او دادند. اریكسون در آنجا سیستم 1-1-4-4 را پایه‌ریزی كرد و براین اساس، دو بازیكن مكزیكی كه در آرژانتین و برزیل به دنیا آمده بودند یعنی ماتیاس ووسو و لئوناردو را به تیم ملی مكزیك فرا خواند و جیووانی دوس سانتوس و كارلوس ولا را هم در خط حمله به كار گرفت. مهره‌های كلیدی بزرگی چون رافائل ماركز در دفاع میانی و پاول پاردو در هافبك هم از برگ‌های برنده او بودند. البته او را به تازگی از تیم ملی مكزیك هم بیرون انداخته‌اند چرا كه نتایج خوبی در بازی‌های مقدماتی جام‌ جهانی 2010 نگرفته بود!

سه شنبه 25 فروردین 1388

قسمت اول؛ لوئیس آراگونس

نویسنده: Ali Keshvari   طبقه بندی: دگردیسی تاكتیكی، 

پیرمردی كه در سال 2008 موفق شد جام ملت‌های اروپا را برای دومین بار به اسپانیا ببرد، سال‌‌های سال است كه روی نیمكت‌های داغ مربیگری كرده است. این هم خلاصه‌ای است از تغییر سیستم‌‌های او طی این سه دهه فعالیت در سطح اول فوتبال جهان:
77-1976؛ اتلتیكومادرید
آراگونس با شیوه جالب 2-3-1-3-1 كه در واقع نوعی از 2-4-4 سنتی بود توانست اتلتیكو را در سال 1977 به قهرمانی لالیگا برساند. او در این سیستم از مدافع آخری به نام لوئیس پریرا در پشت سر مدافعان (سه دفاع) و یك هافبك دفاعی با خصوصیات تدافعی پررنگ‌تر از هافبك‌های دیگر به نام مارسلینیو در پشت سر سه هافبكش استفاده می‌كرد. این روش باعث می‌شد سه هافبك اتلتیكو بتوانند بیشتر به مهاجمانشان اضافه شوند.
88-1987؛ بارسلونا
پس از رفتن تری ونبلز از بارسلونا، نیمكت داغ نوكمپ به آراگونس رسید تا ادامه دهنده راه موفقیت‌آمیزی باشد كه ونبلز در بارسا طی كرده بود. او سیستم 2-2-2-4 را برای آبی و اناری‌های برگزید ولی بارسا در پایان فصل 88-87 فقط جام حذفی را فتح كرد ولی در لالیگا به پله‌ای بالاتر از ششم جدول نرسید. سیستم چهار دفاعه سنتی با به كارگیری لوزی و مربع‌هایی متشكل از چهار هافبك و حضور دو مهاجم در خط حمله، از ویژگی‌های این روش بود. برند شوستر و گری‌لینه‌كر هم آن روزها آبی و اناری بودند. اولی به عنوان هافبك تهاجمی و دومی به عنوان مهاجم نوك.
96-1995؛ والنسیا
ضد حمله‌های كشنده. این ویژگی والنسیای آراگونس بود. آنها هر وقت اراده می‌كردند، از روی ضد حملات گل می‌زدند. سیستم تیمی آنها 1-1-3-1-4 بود. چهار دفاع سنتی كه یك هافبك دفاعی آنها را به شدت حمایت می‌كرد، سه هافبك كه یكی از آنها (فرناندو) به عنوان هافبك هجومی و پشت سر مهاجمان ایفای نقش می‌كرد و دو مهاجم كه یكی از آنها بیشتر در حوالی مركز زمین پرسه می‌زد، این سیستم عجیب را درست می‌كردند. والنسیا در آن فصل بعد از اتلتیكومادرید در لالیگا نایب قهرمان شد. فرناندو 10 گل به ثمر رساند و از این تیم بازیكنی خطرناك به نام پدراگ میاتوویچ به فوتبال اروپا معرفی شد كه در همین سیستم مبتنی بر ضد حمله، در آن فصل 28 گل به ثمر رسانده بود.
2001 – 2000؛ مایوركا
مهمترین ویژگی تیم مایوركا در این فصل، تبدیل سیستم از حالت تدافعی به تهاجمی بود. آنها ناگهان از دفاع به حمله می‌رفتند و گل می‌زدند. سیستم آراگونس در این فصل 3-2-1-4 بود. باز هم چهار دفاع سنتی كه در آن، دو دفاع كناری كاملا وظایف دفاعی داشتند، یك هافبك دفاعی به نام آنگونگا كه در تیم والنسیا فصل 96-95 هم با آراگونس بود، دو هافبك رو به جلو و سه مهاجم كه در زمان دفاع به عقب می‌رفتند و در زمان حمله امان حریف را می‌بریدند، سیستم آراگونس را تشكیل می‌داد. ساموئل اتوئو و آلبرت لوكه، مهاجمین زهردار آن فصل مایوركا بودند كه در میان شگفتی همگان به رتبه سوم لالیگا رسید.
2008؛ تیم ملی اسپانیا
شاید اسپانیای 2008، اوج دوران مربیگری پیرمردی بود كه بعد از 35 سال مربیگری به قهرمانی در جام ملت‌های اروپا رسید. سیستم آنها 2-3-1-4 بود. پویول در قلب دفاع، ماركو سنا در جلوی مدافعان، ژاوی، سیلوا و اینی‌استا در خط هافبك (پرقدرت‌ترین خط هافبك جهان در سال 2008) و دو مهاجم وحشتناك به نام‌های فرناندو تورس و داوید ویا. اگر به اینها كاسیاس را هم درون دروازه اضافه كنید، می‌بینید كه پیرمرد در دهه هفتم زندگی‌اش به اوج خوشبختی رسیده است.

نویسندگان

نظرسنجی

    کدام باشگاه قهرمان لیگ برتر ایران (لیگ نهم) خواهد شد؟






تبلیغات

  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :